Zastanawiasz się, jak wygląda urlop macierzyński w UK? A może nie masz pojęcia, jakie świadczenia przysługują Ci po narodzinach potomka? Przygotowaliśmy dla Ciebie artykuł, który rozwieje wszystkie Twoje wątpliwości!
Musisz wiedzieć, że przysługuje Ci do 52 tygodni nieprzerwanego urlopu macierzyńskiego. 26 tygodni to standardowy urlop (ang. Statutory Maternity Leave), a kolejne 26 tygodni to urlop dodatkowy. Podczas jego trwania, Twoje prawo urlopu będzie kontynuowane, a składki emerytalne będą nadal odprowadzane przez pracodawcę. Po zakończeniu tego czasu masz prawo wrócić na swoje stanowisko, a jeśli etat zostałby zredukowany, firma musi zaoferować Ci inny.
Czym jest Ustawowy Zasiłek Macierzyński?
Będąc na urlopie macierzyńskim, otrzymasz Ustawowy Zasiłek Macierzyński (ang. Statuatory Maternity Pay), który jest wypłacany w UK przez 39 tygodni. Warto jednak wiedzieć, że okres ten należy podzielić na dwie tury.
Przez pierwsze 6 tygodni będziesz otrzymywać 90 % swojego wynagrodzenia. Stawka wyliczona będzie na podstawie Twoich zarobków, otrzymywanych między 18 a 26 tygodniem ciąży.
Po pierwszych 6 tygodniach, wypłacany zasiłek przejdzie na stawkę stałą, czyli 187,18 £ lub 90 % wynagrodzenia, jeśli jest mniejsze, niż podana kwota stała.
Kto wypłaca SMP w UK?
Zasiłek macierzyński w UK wypłaca pracodawca, w taki sam sposób, jak na co dzień otrzymujesz wypłatę. To on jest więc odpowiedzialny za odliczenie podatku i stawek ubezpieczeniowych. To, kto ostatecznie poniesie koszty Twojego zasiłku macierzyńskiego, jest zależne od instytucji HMRC. Pracodawca może bowiem ubiegać się o zwrot wypłacanego Ci zasiłku.
Pamiętaj także, że kwalifikujesz się do otrzymania zasiłku macierzyńskiego nawet wtedy, gdy po urlopie macierzyńskim nie chcesz już wrócić do pracy, a także wtedy, gdy zakończysz pracę na 15 tygodni (lub mniej) przed porodem. W takiej sytuacji również świadczenie wypłaca pracodawca.
Kto otrzyma Ustawowy Zasiłek Macierzyński?
Nie musisz martwić się, czy otrzymasz Ustawowy Zasiłek Macierzyński w UK, jeśli:
Jesteś zatrudniona przez tego samego pracodawcę przez co najmniej 26 tygodni przed 15 tygodniem do porodu.
Jesteś ciągle zatrudniona na tym samym stanowisku w 15 tygodniu przed spodziewanym tygodniem porodu. Obowiązuje to także wtedy, gdy np. będziesz w pracy tylko jeden dzień lub będziesz na urlopie lub zwolnieniu chorobowym.
Twoje zatrudnienie kończy się w lub po 15 tygodniu przed spodziewanym tygodniem porodu. Oczywiście w tym przypadku trzeba też spełniać powyższe kryteria.
Twoje średnie tygodniowe wynagrodzenie wynosi minimum £125 brutto.
Warto więc wiedzieć, że Ustawowy Zasiłek Macierzyński (SMP) otrzyma każda osoba legalnie zatrudniona. Niezależnie od tego, czy pracujesz na pełny czy niepełny etat, a także czy jesteś zatrudniony przez agencję czy bezpośrednio przed pracodawcę. Istotne jest jednak, że osoby, które są zatrudniane przez agencję lub do prac sezonowych, muszą otrzymywać wypłatę przez PAYE, ponieważ tam odliczane są składki na ubezpieczenie społeczne i podatek dochodowy.
Nie ma też znaczenia czy jesteś zatrudniona na umowę o pracę na czas określony czy nieokreślony. SMP obejmuje także osoby tymczasowo zatrudnione oraz stażystki i praktykantki.
Zasiłek Macierzyński w UK – komu przysługuje?
Jeśli nie spełniasz przedstawionych wyżej warunków, możesz postarać się o Zasiłek Macierzyński (ang. Maternity Allowance). Aby go otrzymać musisz być zatrudniona lub prowadzić własną działalność gospodarczą przez co najmniej 26 tygodni (okres ten nie musi być ciągły) z 66 tygodni przed spodziewanym porodem. Dodatkowo ważne jest, aby przez okres 13 tygodni spośród tych 66 tygodni (nie musi być ciągły) zarobki przekraczały £30 na tydzień.
Co ważne, aby spełnić wszystkie warunki otrzymania Zasiłku Macierzyńskiego, możesz połączyć przepracowane tygodnie z zatrudnienia i prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Praca kontraktowa lub na umowę na zero godzin podczas konkretnego tygodnia także się liczy.
Zasiłek Macierzyński jest wypłacany przez Jobcentre Plus przez okres 39 tygodni. Wynosi on £187.18 tygodniowo lub ewentualnie 90% średniego wynagrodzenia (jeśli jest to niższa kwota niż stała oferowana stawka). Zasiłek Macierzyński nie jest uzależniony od sytuacji materialnej i nie zależy od wysokości dochodu gospodarstwa domowego.
Jak udzielić informacji pracodawcy o Twoim odejściu na urlop macierzyński?
Pamiętaj, że Twoim obowiązkiem jest poinformowanie pracodawcy o swojej sytuacji. Musisz to zrobić przed lub najpóźniej w 15 tygodniu przed spodziewanym porodem. Powinnaś zaznaczyć wtedy, że jesteś w ciąży, podać spodziewany tydzień porodu, a także wybraną datę rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego. Oczywiście datę tę możesz później zmienić, informując o tym 28 dni przed planowanym odejściem na urlop.
Aby otrzymać Ustawowy Zasiłek Macierzyński (SMP), musisz przekazać swojemu pracodawcy kopię zaświadczenia lekarskiego, która będzie potwierdzeniem spodziewanego terminu porodu. Zaświadczenie to dostaniesz od swojego lekarza rodzinnego (GP) lub położnej, kiedy będziesz w 20 tygodniu ciąży. Dodatkowo pracodawca ma obowiązek zawiadomienia cię pisemnie o przewidywanej dacie powrotu do pracy w przeciągu 28 dni od dnia, gdy udzieliłaś mu podanych wyżej informacji.
Urlop tacierzyński w Wielkiej Brytanii
Na koniec musimy wspomnieć jeszcze o urlopie tacierzyńskim (ang. Paternity Leave). Ojciec, który chce zostać z dzieckiem po porodzie, ma dwie opcje:
OPL, czyli Ordinary Paternity Leave – pozwala na dwa tygodnie płatnego urlopu
SPL, czyli Shared Parental Leave – umożliwia podział urlopu rodzicielskiego pomiędzy rodziców. Oznacza to, że po wykorzystaniu przez matkę 2 tygodni urlopu macierzyńskiego, rodzice mogą razem podzielić się nawet 50 tygodniami urlopu. Mogą go brać razem, na zmianę albo w różnych częściach.
Mamy nadzieję, że teraz wiesz już wszystko, o urlopie macierzyńskim w UK! Więcej szczegółowych informacji na ten temat, odnajdziecie na rządowej stronie: Maternity pay and leave.
Mam tutaj w UK znajomego, Andrzeja, któremu pomagam w różnych sprawach i dzisiaj udało nam się podwyższyć jego emeryturę państwową w UK o ponad £10 tygodniowo. Zanim dokładnie opiszę jak to zrobić, przedstawię wam najpierw kilka faktów o państwowej emeryturze w Wielkiej Brytanii.
Państwowa emerytura (State pension)
Wszystkie osoby pracujące w Wielkiej Brytanii i odprowadzające składki, upoważnione są do otrzymania państwowej emerytury. Aby otrzymać świadczenie, należy spełnić dwa warunki:
Osiągnąć wiek emerytalny;
Mieć 10 lat, które kwalifikują się do tzw. National Insurance record (są tutaj wyjątki)
Spróbujmy przyjrzeć się bliżej tym dwóm warunkom.
Wiek emerytalny (pension age)
Wiek emerytalny to taki wiek, którego ukończenie uprawnia do otrzymywania emerytury. Jest on niestety w Wielkiej Brytanii dosyć wysoki na tle innych państw europejski. Dla większości Polaków mieszkających w Wielkiej Brytanii wiek ten wynosi od 66 do 68 lat bez względu na płeć. Przykładowo w Polsce wiek emerytalny to 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.
Pamiętajmy również, że osiągnięcie wieku emerytalnego nie wpływa bezpośrednio na kwotę otrzymywanego świadczenia. Po prostu jest to moment, kiedy emerytura zaczyna być wypłacana. Jak wspomniałem, wiek ten może się wahać w zależności od daty naszego urodzenia, ale możemy go szybko sprawdzić odwiedzając tę stronę: Check your pension age. Należy tam wpisać datę urodzenia oraz płeć. Po tym pojawi się informacja, kiedy otrzymamy emeryturę.
Jeśli chodzi o spełnienie pierwszego warunku uprawniającego do emerytury w UK, mamy tutaj niewielki wpływ. Nie pozostaje nam nic innego, niż dbać o zdrowie i cierpliwie czekać, aż emerytura zacznie wpływać na nasze konto bankowe. Jeżeli jednak chodzi o drugi warunek, to w niektórych okolicznościach możemy polepszyć swoją sytuację finansową.
Przy okazji, więcej informacji na temat wieku emerytalnego odnajdziesz w naszym artykule Wiek emerytalny w UK.
10 lat na National Insurance record
Wiemy już, że aby otrzymać podstawową emeryturę musimy mieć 10 lat, które wliczają się do National Insurance record. To „zaliczanie się” lat odbywa się poprzez:
Pracę i odprowadzanie składek National Insurance Contributions, o których możecie przeczytać w innym artykule;
Otrzymywanie tzw. National Insurance credit, jeśli np. jesteśmy osobą bezrobotną, chorą, rodzicem lub opiekunem innej osoby;
Płacenie dobrowolnych składek (tzw. voluntary National Insurance contributions).
Jeśli więc mamy uzbierane 10 lat National Insurance record, to otrzymamy brytyjską emeryturę, ale niestety będzie ona bardzo mała. Pełna emerytura w momencie pisania tych słów wynosi £230.25 tygodniowo. Aby ją otrzymać, należy zgromadzić 35 lat na National Insurance record.
No dobrze, ale co dzieje się w sytuacji jeśli ktoś ma na National Insurance record tylko 10 lat? Ile pieniędzy dostanie? A co z osobami, które mają 15, 21, albo 27 lat?
Jak wylicza się brytyjską emeryturę?
Znając maksymalną emeryturę brytyjską (£230.25 tygodniowo) oraz liczbę lat, które musimy przepracować, aby ją uzyskać (35 lat) łatwo obliczyć ile otrzymamy co tydzień, za każdy rok odprowadzanych składek:
Kwotę 230.25 dzielimy przez 35 lat = £6.58
Znając ten wynik, możemy wyliczyć, ile wyniesie emerytura osoby, która ma 15, 21 czy 27 lat na National insurance record. Jest to odpowiednio:
15 x £6.58 = £98.07 tygodniowo
21 x £6.58 = £138.18 tygodniowo
27 x £6.58 = £177,66 tygodniowo
Jak widzimy, brytyjska emerytura w przeciwieństwie do polskiej nie zależy on zarobków. Dyrektor, który odprowadzał duże składki przez 30 lat, otrzyma niższą emeryturę państwową od zwykłego pracownika, który odprowadzał niewielkie składki przez pełne 35 lat.
Kiedy warto podwyższyć państwową emeryturę w UK?
Wróćmy jednak do głównego tematu artykułu, czyli sposobu na zwiększenie brytyjskiej emerytury. Chodzi mi tutaj o dobrowolne wpłacenie (voluntary contributions) na National Insurance tak, aby lata, w których nie odprowadzaliśmy pełnych składek, wliczyły się jednak do całości. Wiele osób w naturalny sposób zdobędzie 35 lat na National Insurance record. Jeżeli przyjechaliśmy do Wielkiej Brytanii przed 30 rokiem życia i nie mamy przerw w zatrudnieniu, to około 65 roku życia, “uzbieramy” wymagane 35 lat. Takie osoby nie muszą niczego robić, ponieważ i tak otrzymają najwyższą możliwą emeryturę.
Istnieją jednak sytuacje, w których warto wziąć pod uwagę dobrowolne odprowadzenie składek. Część osób zwyczajnie nie chce pracować do 65 czy 67 roku życia. Jeśli osoby takie mają luki w odprowadzaniu składek, to uzupełniając je, szybciej zdobędą wymagane 35 lat. Jeśli mają prywatną emeryturę lub oszczędności, mogą odejść z pracy, zająć się czymś przyjemniejszym i zaczekać, aż emerytura będzie wypłacana.
Wiele osób przyjechało na wyspy w bardziej zaawansowanym wieku, mają luki w odprowadzaniu składek i zwyczajnie zabraknie im czasu, aby zdobyć wymagane 35 lat. Przykładowo, jeśli ktoś przyjechał do Wielkiej Brytanii w wieku 45 lat, to nawet jeśli od razu zaczął nieprzerwanie pracować, to w wieku 67 lat będzie odprowadzać składki przez 22 lata. Osoba taka mogła uzyskać prawo do emerytury w innym państwie, ale nie zawsze jest to regułą. Między innymi w takich sytuacjach można wpłacić dobrowone składki, uzupełnić brakujące lata na National Insurance record i podwyższyć swoją emeryturę.
Na marginesie dodam, istnieje możliwość odsunięcia okresu pobierania emerytury. Więcej informacji na ten temat na stronie Delay (defer) your State Pension.
Jak zwiększyć brytyjską emeryturę?
Myślę, że należy rozpocząć ten proces od kwestii podstawowej, czyli sprawdzenia wieku emerytalnego oraz National Insurance record. Po zalogowaniu się na swoje konto emerytalne kliknij link View your State Pension forecast, a następnie View gaps in your record.
Szukamy niepełnych lat (Year is not full) i klikamy View details, aby poznać szczegóły:
Następnie czytamy uważnie, ile i do kiedy należy wpłacić, aby dany rok kwalifikował się emerytury:
Uzbrojeni we wszystkie te informacje, musimy zastanowić się, czy warto dobrowolnie wpłacić brakujące składki. Przypomnę, że każdy dodatkowy rok skutkować będzie większą emeryturą o £6.58 tygodniowo (£342.16 w ciągu roku).
Jeśli nie jesteśmy pewni, czy jest to dla nas rozwiązanie korzystne, skontaktujmy się z Future Pension Centre pod numerem 0800 731 0181.
W wypadku mojego znajomego Andrzeja, wpłacając niespełna £800, poprawił National Insurance record o 2 lata i po osiągnięciu wieku emerytalnego będzie otrzymywać co tydzień £10.26 extra. Biorąc pod uwagę jego stan zdrowia i fakt, że z uwagi na pracę w innych państwach, mógł liczyć na bardzo skromną emeryturę w UK, sądzę, że była to dobra decyzja. Pamiętajmy jednak, że sytuacja każdej osoby jest inna, więc proszę nie sugerować się tymi informacjami.
Jak dobrowolnie wpłacić składki?
Voluntary contributions, czyli dobrowolne wpłacenie na National Insurance odbywa się przez tzw. Class 3 contributions, lub, jeśli jesteśmy samozatrudnieni lub pracowaliśmy za granicą, przez Class 2. Aby uzyskać wszystkie informacje (np. konto gdzie należy wpłacić pieniądze i specjalny, przypisany nam numer referencyjny) należy zadzwonić do HMRC na 0300 200 3500. Po otrzymaniu informacji wysyłamy pieniądze przelewem bankowym i po kilku dniach ponownie sprawdzamy National Insurance record oraz Pension forcast, które powinny zawierać nowe dane.
To wszystko tym razem. Mam nadzieję, że ten temat nie był zbyt zawiły i wiecie już Jak podwyższyć swoją emeryturę w UK. Jak zawsze zachęcam do komentowania artykułu i zadawania pytań.
Wśród Polaków w UK, tematyka prowadzenia firmy jest bardzo popularna i wiele osób odwiedza naszą stronę, szukając informacji, które mogą pomóc w prowadzeniu biznesu. Postanowiłem więc poprosić o pomoc znajomych księgowych z firmy SOVA Accounting, którzy zajmują się tymi sprawami profesjonalnie. Wysłałem im kilkanaście pytań dotyczących prowadzenia działalności w UK, które często zadają nasi czytelnicy.
Poniżej pytania do księgowego zadane przez naszych czytelników i odpowiedzi profesjonalistów z SOVA Accounting. Jeżeli macie jakieś inne, dodatkowe pytania, proszę o zamieszczenie ich w sekcji komentarzy poniżej. Postaram się, aby księgowi odpowiedzieli również na nie :).
Czy osoby mieszkające i prowadzące działalność gospodarczą w Polsce mogą zarejestrować firmę w UK? Jeśli tak, to jaką formę działalności i w jaki sposób to zrobić?
Jak najbardziej! Osoby mieszkające na co dzień w Polsce mogą prowadzić firmę w Anglii, a konkretnie spółkę LTD.
Spółka LTD to brytyjski odpowiednik polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który nawet osobie mieszkającej w Polsce pozwoli na opodatkowanie zarobków na brytyjskich zasadach. Wszystko to dzięki Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, którą Polska podpisała z Wielką Brytanią. Zanim jednak założysz spółkę, zapoznaj się z wszystkimi ważnymi zasadami dotyczącymi jej prowadzenia spółki z innego kraju.
Co można 'wrzucić’ w koszty działalności firmy w Wielkiej Brytanii?
Jeśli mieszkasz na co dzień w Polsce i chciałbyś wygodnie prowadzić firmę w Anglii, pamiętaj, aby nie uwzględniać w niej jako kosztów wydatków, które mogą wskazać na stałą, fizyczną siedzibę firmy na terenie Polski („zakład” w rozumieniu ww. Konwencji), jak np. leasing samochodu czy wynajem biura.
Poza tym wszystkie wydatki prowadzące do uzyskania przychodu w firmie, czyli podwykonawcy, szkolenia, bilety na podróże w celach służbowych, itd. mogą być pokrywane z konta firmowego i księgowane jako koszty firmy.
Czy można równocześnie pracować na etacie i prowadzić działalność gospodarczą? W jaki sposób rozliczamy się wtedy z urzędem skarbowym?
Oczywiście! Szczegóły rozliczeń będą jednak zależne od rodzaju prowadzonej przez Ciebie działalności i umowy z Twoim pracodawcą. Najczęściej mamy do czynienia z osobą pracującą na Umowie o Pracę w Polsce, która prowadzi w Wielkiej Brytanii spółkę LTD. Taka osoba musi złożyć do Urzędu Skarbowego PIT-36 z załącznikiem PIT/ZG, na którym uwzględni swoje dochody z zagranicy. Jeśli mówimy tu o pensji dyrektorskiej, nie będzie ona opodatkowana w Polsce, a może jedynie wpłynąć na wysokość oprocentowania dochodów w Polsce.
Co bardziej się opłaca: bycie self-employed czy prowadzenie firmy Ltd?
Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Dla osoby mieszkającej na co dzień w UK, której dochody nie przekraczają personal allowance (czyli kwoty wolnej od podatku), bardziej opłacalne będzie prowadzenie działalności gospodarczej, czyli samozatrudnienie – Self-Employment. Jeśli jednak Twoje dochody są nieco wyższe, planujesz prowadzić firmę ze wspólnikami lub istotne jest dla Ciebie rozdzielenie finansów prywatnych i firmowych – spółka LTD prawdopodobnie będzie dla Ciebie lepszym wyborem. Należy pamiętać, że Self Employment i Limited Company to dwa różne rodzaje prowadzenia biznesu i istnieje wiele istotnych różnic w kluczowych kwestiach zarządzania takimi firmami. Polecamy przeczytać nasz artykuł pt. „Różnice pomiędzy Sole Trader a Limited Company„, gdzie możesz dowiedzieć się więcej o obu opcjach.
Jakie podatki płaci osoba samozatrudniona w UK?
Osoba samozatrudniona w UK ma obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie typu Class 4 oraz podatku dochodowego. Składki Class 2 NIC nie są obowiązkowe. Więcej o podatkach dla samozatrudnionych przeczytasz w artykule „Jakie podatki płacą osoby samozatrudnione?
Składki na ubezpieczenie typu Class 2 wynoszą £3.45 tygodniowo, zaś składki na ubezpieczenie typu Class 4 wynoszą 6% od rocznego dochodu poniżej £50,270 oraz 2% od części dochodu powyżej.
Progi podatkowe w roku 2025/2026 przedstawimy poniżej:
Próg podatkowy
Opodatkowany dochód
Podatek
Personal Allowance
Do kwoty £12,570
0%
Basic rate
£12,571 do £50,270
20%
Higher rate
£50,271 do £125,140
40%
Additional rate
Powyżej £125,140
45%
Czy sprzedając coś w UK, musimy mieć kasę fiskalną? Czy musimy dawać klientom paragony?
Nie. W Wielkiej Brytanii nie istnieje obowiązek posiadania kasy fiskalnej. Nie ma też tak sztywnego rozgraniczenia na paragony i faktury. Oba dokumenty są jednak nadal używane:
Faktury (Invoice) są głównie używane w transakcjach B2B (Business to Business, między firmami). Fakturę musisz wystawić w kilku sytuacjach: Zawsze przy transakcjach B2B, jeśli jesteś podatnikiem VAT lub jak klient (nawet osoba prywatna) o to poprosi.
Paragony (Receipt) wystarczą w transakcjach B2C (Business to Consumer, między firmą a osobą fizyczną). Wydawanie paragonów nie jest konieczne, chyba że klient tego zarząda.
Jakiego typu dokumenty musi gromadzić osoba samo-zatrudniona w UK? Przez jak długi okres należy przechowywać te dokumenty?
Osoba samozatrudniona powinna przechowywać wszystkie wystawione i otrzymane dokumenty księgowe przez 5 lat po zakończeniu roku rozliczeniowego, w którym zostały one wygenerowane.
Jakiego rodzaju programy księgowe do prowadzenia prostej firmy możecie polecić?
Większość naszych klientów korzysta z Quick File. Jest to wyjątkowo prosty w obsłudze i do tego darmowy program księgowy.
Jak szybko od rozpoczęcia działalności gospodarczej w UK (self-employed) należy ją zarejestrować w urzędzie pracy?
Istnieje obowiązek rejestracji działalności maksymalnie 3 miesiące od rozpoczęcia aktywności biznesowej.
Jeśli planujesz zatrudniać pracowników, musisz zarejestrować swoją działalność jako pracodawcę przed pierwszą wypłatą. Jako że proces ten trwa zazwyczaj około tygodnia – przyjmijmy, że musisz zarejestrować firmę jako pracodawcę tydzień przed udzieleniem pierwszej wypłaty.
Czy osoba samo-zatrudniona musi mieć osobne konto bankowe? Jeśli tak, czy może to być zwykłe konto w banku nie-biznesowe?
Nie jest to konieczne ani formalnie wymagane, jednak wszystkim osobom samozatrudnionym sugerujemy rejestrację oddzielnego konta bankowego dla biznesu. Pozwoli to na rozgraniczenie i swego rodzaju zabezpieczenie osobistego majątku od pieniędzy wykorzystywanych do działalności biznesowej i pozwoli na łatwiejszą organizację przedsiębiorstwa.
Większość banków posiada specjalne oferty kont dla osób samozatrudnionych i przed rejestracją konta warto sprawdzić, czy regulamin banku przypadkiem nie wymaga rejestracji kont biznesowych od osób prowadzących działalność.
Co to jest numer UTR i czy potrzebuję go prowadząc działalność?
Numer UTR (w rozwinięciu Unique Taxpayer’s Reference) to numer nadawany każdemu podatnikowi w celu identyfikacji przed HMRC i jego posiadanie jest konieczne do prowadzenia działalności biznesowej i zapłaty naliczonego podatku. Więcej informacji na temat UTR znajduje się na stronie: Unique Taxpayer Reference.
Czy mogę sprzedawać rzeczy na Ebayu bez prowadzenia działalności? Jeśli tak, to czy jest jakaś kwota, po zarobieniu której muszę zarejestrować firmę?
Powinieneś zarejestrować firmę, jeśli prowadzisz jakąkolwiek działalność zarobkową na własną rękę, szczególnie jeśli Twoje dochody z tej działalności przekraczają £1,000 rocznie.
Możesz sprzedawać na Ebayu bez prowadzenia działalności, jeśli jednak zajmujesz się tego rodzaju sprzedażą wyraźnie w celu osiągnięcia dochodu, powinieneś zarejestrować się jako Self-Employed lub założyć firmę w innej formie prawnej.
Gdzie mogę uzyskać fachowe, przygotowane przez rząd informacje na temat prowadzenia działalności w UK?
Świetnym źródłem informacji na ten temat jest oficjalna strona brytyjskiego rządu – znajdziesz tam masę przewodników i przydatnych informacji na temat prowadzenia biznesu, odprowadzania podatków i składek na ubezpieczenie oraz wszelkiego rodzaju świadczeń.
Drugim źródłem informacji, które mogę polecić jest HMRC Youtube channel. Na kanale odnajdziemy masę interesujących filmów wideo dla przedsiębiorców w UK.
To już wszystkie pytania do księgowego z odpowiedziami, które udało nam się opracować. Zapraszamy do zadawania więcej w komentarzach oraz serdecznie polecamy blogi firm SOVA accounting oraz Falcon Accountancy, które dostarczają dużo przydatnych informacji dotyczących prowadzenia biznesu w UK.
W tym artykule dowiesz się ile wynosi najniższa krajowa w UK w roku podatkowym 2025/2026, jak dynamicznie się zmieniała i jakie wartości osiągnie w następnym roku podatkowym.
Kwestia najniższej pensji w UK nie jest skomplikowana, ale z uwagi na to, że funkcjonują dwie różne nazwy dla opisania tego pojęcia, mogą pojawić się pewne wątpliwości. Z tego powodu postanowiłem dzisiaj napisać krótki artykuł na ten temat. Spróbujmy wyjaśnić podstawowe pojęcia płacy minimalnej, czyli National Minimum Wage oraz National Living Wage.
Najniższa krajowa w UK
Zrozumienie National Minimum Wage
Krajowa płaca minimalna (National Minimum Wage) to minimalne wynagrodzenie za godzinę, do którego jest uprawniona większość pracowników w Wielkiej Brytanii.
Dzieli się ona na różne stawki, które różnią się w zależności od wieku oraz od tego, czy posiada się status praktykanta (apprentice).
Stawka minimalna dla osób powyżej 21 roku życia jest określana jako National Living Wage
Ile aktualnie wynosi najniższa krajowa w UK?
W zeszłym roku podatkowym najniższa krajowa w UK dla osób powyżej 21 roku życia wynosiła £11.44. Kwota ta zmieniła się w kwietniu 2025 roku na £12.21.
Poniższa tabelka prezentuje minimalną kwotę dla wszystkich grup wiekowych w latach 2022-2026.
Rok podatkowy
23 lat i więcej
21 lat i więcej
21 do 22 lat
18 do 20 lat
Poniżej 18 lat
Praktykanci (apprentices)
2025/2026
£12.21
£10.00
£7.55
£7.55
2024/2025
£11.44
£8.60
£6.40
£6.40
2023/2024
£10.42
£10.18
£7.49
£5.28
£5.28
2022/2023
£9.50
£9.18
£6.83
£4.81
£4.81
Kto jest upoważniony do otrzymania najniższej krajowej?
Jeśli uważnie przeczytaliście definicję najniższej krajowej, to zauważyliście, że nie wszyscy pracownicy upoważnieni są do jej otrzymania (definicja mówi o większości pracowników). Pojawia się więc pytanie, kto powinien otrzymać minimalną stawkę i którym pracownikom ona nie przysługuje. Szczegółowe informacje na ten temat odnajdziecie na stronie The National Minimum Wage and Living Wage, a ja poniżej opiszę najczęstsze przypadki.
Kto jest upoważniony do otrzymania najniższej krajowej?
Aby otrzymywać płacę minimalną, pracownicy muszą osiągnąć wiek opuszczenia szkoły (Może się różnić w zależności od części kraju). Natomiast aby otrzymać National Living Wage, pracownicy muszą mieć ukończone 21 lat.
Kto jest upoważniony do otrzymania najniższej krajowej?
Umowy o pracę, które definiują stawkę poniżej płacy minimalnej, nie są prawnie wiążące. Pracownik nadal ma prawo do zarabiania nie mniej niż najniższa krajowa.
Pracownicy mają również prawo do najniższej krajowej, jeśli:
Pracują w niepełnym wymiarze godzin;
Są zwykłymi robotnikami, na przykład ktoś zatrudnił ich na jeden dzień;
Są pracownikami agencji;
Pracują na zasadzie umowy na akord, czyli ich wynagrodzenie jest wyliczane na podstawie wykonanych jednostek lub zadań. Wtedy zarobki muszą odpowiadać co najmniej stawkom minimalnym w przeliczeniu na godzinę pracy;
Są na praktyce;
Są stażystami lub pracownikami na okresie próbnym;
Są niepełnosprawni;
Pracują w rolnictwie;
Są pracownikami zagranicznymi;
Pracują na statkach;
Pracują na morzu.
Osoby bez prawa do minimalnej krajowej w UK
Następujące rodzaje pracowników nie są uprawnione do krajowej płacy minimalnej:
Osoby samozatrudnione prowadzące własną działalność gospodarczą;
Dyrektorzy firmy;
Wolontariusze;
Pracownicy objęci rządowym programem zatrudnienia, takim jak Work Programme;
Członkowie sił zbrojnych;
Członkowie rodziny pracodawcy mieszkający w domu pracodawcy;
Osoby niebędące członkami rodziny mieszkający w domu pracodawcy, którzy uczestniczą w pracy i czasie wolnym, są traktowane jak członkowie rodziny i nie są obciążane kosztami posiłków ani zakwaterowania, na przykład au pair;
Pracownicy młodsi niż wiek ukończenia szkoły (zwykle 16);
Studenci wyższego i dalszego kształcenia na stażu pracy lub stażu pracy do jednego roku;
Osoby pracujące na Jobcentre Plus Work trial przez okres do 6 tygodni;
Share fishermen;
Więźniowie;
Ludzie żyjący i pracujący w społeczności religijnej;
Freelancerzy;
Osoby na kontrakcie B2B.
Inne pomocne źródła na temat najniższej krajowej w Wielkiej Brytanii:
Jeżeli chcecie dotrzeć do bardziej szczegółowych informacji na temat minimalnej krajowej, odwiedźcie jedną z poniższych stron internetowych:
Mam nadzieję, że znacie już wszystkie najważniejsze informacje o najniższej krajowej UK. Zachęcam przy okazji do przeczytania wpisu o podobnej tematyce: kwota wolna od podatku uk. Jeśli macie jakieś pytania dotyczące tych zagadnień, skorzystajcie z sekcji komentarzy poniżej.
System podatkowy w Wielkiej Brytanii nie należy do najprostszych, ale tym artykułem w prosty i czytelny sposób postaramy się opisać jego podstawy, czyli Podatek dochodowy i jego progi. Tak jak w wielu innych krajach, w UK podatki są progresywne, co znaczy, że kwota odprowadzonego podatku zależy od dochodu. Osoby o niższych dochodach płacą niższe podatki niż osoby o wysokich dochodach. Jednak obciążenie podatkowe nie zwiększa się jednostajnie z uwagi właśnie na progi podatkowe UK. Oznacza to, że po przekroczeniu pewnej kwoty, kwota procentowa podatku nagle wzrasta. Z artykułu dowiemy się dokładnie, kiedy to się dzieje i ile wynosi ten wzrost.
Kwota wolna od podatku w roku podatkowym 2025/2026
W UK funkcjonuje również pojęcie Personal Allowance, czyli kwoty wolnej od podatku. Jest to kwota nie obciążona podatkiem dochodowym ani składkami ubezpieczenia społecznego, innymi słowy zaczynamy płacić podatki dopiero po przekroczeniu tej kwoty. W aktualnym roku podatkowym kwota wolna od podatku w UK wynosi £12,570.
Bieżący rok podatkowy trwa od 6 kwietnia 2025 do 5 kwietnia 2026.
Personal Allowance
Progi podatkowe w UK w roku podatkowym 2025/2026
Poniżej przedstawiamy progi podatkowe w UK (poza Szkocją) w czytelnej tabeli.
Próg podatkowy
Opodatkowany dochód
Oprocentowanie
Personal allowance (kwota wolna)
do £12,570
0%
Basic rate (stawka podstawowa)
£12,571 do £50,270
20%
Higher rate (stawka wyższa)
£50,271 do £125,140
40%
Additional rate (stawka dodatkowa)
powyżej £125,140
45%
Progi podatkowe w Szkocji w roku podatkowym 2025/2026
Tabelka powyżej prezentowała progi podatkowe w Anglii, Walii i Irlandii Północnej. Poniżej, tabelka z progami podatkowymi w Szkocji.
Próg podatkowy
Opodatkowany dochód
Oprocentowanie
Personal allowance
Do £12,570
0%
Starter rate
£12,571 do £14,876
19%
Scottish basic rate
£14,877 do £26,561
20%
Intermediate rate
£26,562 do £43,662
21%
Higher rate
£43,663 do £75,000
42%
Advanced
£75,001 do £125,140
45%
Top rate
Powyżej £125,140
48%
Progi podatkowe w Szkocji w roku podatkowym 2024/2025
Jaki podatek zapłaci osoba zarabiająca £60,000? – przykład
Dyskutując o progach podatkowych, należy pamiętać o tym, że dany procent podatku stosowany jest wyłącznie do kwoty z zakresu, a nie całej zarobionej kwoty.
Przykładowo, jeżeli ktoś zarobi w tym roku podatkowym 60 tysięcy funtów, to 40% podatku nie zostanie naliczone od całej kwoty £60,000, tylko od £9,730 (£60,000 minus £50,270). To podstawowy błąd, który popełnia wiele osób. Poniżej przedstawię, jak krok po kroku obliczyć Income Tax osoby, która zarobiła £60,000 w roku podatkowym 2025/2026:
Dochód = £60,000
Od kwoty £50,270 Odejmujemy Personal Allowance i zostaje nam £37,700. To jest kwota, która jest opodatkowana stawką Basic Rate, czyli 20%. Mnożymy nasze £37,700 przez oprocentowanie i wynik to £7,540. To będzie nasza pierwsza część podatku.
Następnie sprawdzamy jaką kwotę zarobiliśmy powyżej progu Higher Rate. £60,000 – £50,270 = £9,730. Tą kwotę mnożymy przez oprocentowanie, tym razem 40%. Wychodzi nam £3,892. Jest do druga część podatku.
Po zsumowaniu obydwu części (£7,540 + £3,892), wynik to £11,432. Jest to podatek, który musimy zapłacić od kwoty zarobionych £60,000.
Gdzie sprawdzić podatek dochodowy?
Jeżeli nadal nie wiemy jakie podatki zapłacimy, zachęcam do użycia narzędzia online. W sieci jest wiele różnych pomocnych kalkulatorów, które pomogą nam sprawdzić jaki podatek dochodowy powinniśmy zapłacić w danym roku.
W artykule pominęliśmy drugi podstawowy podatek w UK jakim są składki National Insurance. Poniżej linki do kilku kalkulatorów, które podają zarówno kwotę podatku dochodowego jak i składek NIC:
Mam nadzieję, że znacie już aktualnie progi podatkowe w UK w tym roku podatkowym i możecie szybko sprawdzić swój podatek dochodowy. Więcej szczegółowych informacji na ten temat odnajdziecie na rządowej stronie: Income Tax rates and Personal Allowances.
Jeżeli macie dodatkowe pytania dotyczące tej tematyki, zachęcam do ich zadawania w sekcji komentarzy poniżej. Zachęcam również do przeczytania interesujących artykułów na blogu na temat ubezpieczeń, rachunków bankowych i pożyczek w UK.
Wiele Polaków mieszkających w UK wynajmuje mieszkanie lub pokój. Takie rozwiązanie ma naprawdę wiele zalet, choć w dłuższej perspektywie jest mniej opłacalne. To, że wynajmujesz mieszkanie, oznacza że mieszkasz w nieruchomości należącej do kogoś innego, w tym przypadku zwanego Landlordem. Mimo tego, że jego władza nad tobą jest bardzo ograniczona przez prawo, zdarzają się sytuacje, w których zachowuje się on nie w porządku lub lekko nagina prawo na swoją korzyść. Ten artykuł jest stworzony z myślą o polskich najemcach w UK – dzisiaj przedstawimy Ci jakie masz prawa jako najemca oraz czego powinieneś dopilnować, aby spać spokojnie w swoim wynajmowanym mieszkaniu.
Jak bezpiecznie wynająć mieszkanie?
Jeśli jeszcze nie wynajmujesz mieszkania, a dopiero masz zamiar to zrobić, najważniejszy będzie reasearch. Po znalezieniu pasujących ci ofert, udaj się na oględziny i poznaj landlorda. To bardzo ważny krok, dzięki któremu możesz wykryć niepokojące objawy zanim będzie za późno. Dlatego też dobrze by było, aby przy oględzinach był sam właściciel, a nie agent nieruchomości. Każdy landlord będzie chciał sprzedać mieszkanie po jak najwyższej cenie, ale niektórzy potrafią być przy tym nieuczciwi – może się zdarzyć, że taki właściciel będzie chciał zataić przed tobą jakąś informację o mieszkaniu. Może to dotyczyć różnych rzeczy, na przykład:
Wilgoć lub grzyb;
Problemy z sąsiadami;
Brak pewnych zezwoleń;
Problemy z instalacjami.
Oczywiście jako oszukany najemca jesteś w tej sytuacji chroniony przez prawo, ale raczej nikt nie chcę narażać się na radykalne kroki i toczyć spór prawny z landlordem. Dlatego właśnie warto jest przygotować się do oględzin i zebrać listę pytań, które warto zadać oraz rzeczy, które warto sprawdzić. Zdemaskują one ewentualne próby przekrętu.
Przygotowałem przykładową listę takich pytań. Pamiętaj, że możesz sprawdzić każdy z tych aspektów oglądając mieszkanie.
Czy w mieszkaniu były wcześniej problemy z grzybem lub wilgocią?
Czy wszystkie instalację (gaz, prąd, woda) są sprawne i mają aktualne przeglądy?
Czy okna są szczelne i czy ogrzewanie działa we wszystkich pomieszczeniach?
Czy był przeprowadzany przegląd gazowy w ciągu ostatniego roku? (poproś o Gas Safety Certificate)
Czy zamek w drzwiach był wymieniany po poprzednich lokatorach?
Czy lokal ma czujniki dymu i czadu?
Dodatkowo, możesz spytać się o poprzednich najemców oraz sąsiedztwo, np:
Czemu poprzedni najemcy się wyprowadzili?;
Czy sąsiedzi są spokojni?;
Czy w nocy jest głośno?;
Czy były kiedyś skargi na hałas lub inne incydenty od poprzednich lokatorów?;
Czy okolica jest bezpieczna?
Z drugiej strony pamiętaj o tym, że większość landlordów, szczególnie jeśli nie wynajmują mieszkań masowo, są zwykłymi ludźmi, którym również zależy na legalności całego procesu oraz dobrym kontakcie z najemcą. Również będą cię oceniać pod kątem potencjalnych problemów. Zastanów się – Jak rozmawiało mi się z właścicielem? Czy wydaje się on godny zaufania?
Umowa najmu – o czym musisz pamiętać?
Teraz opiszę po krótce na czym polegają umowy najmu w UK oraz przedstawię kwestie, których powinieneś dopilnować wynajmując mieszkanie. Jako wynajmujący, będziesz podpisywał jedną z dwóch rodzajów umów – Assured Shorthold Tenancy (AST) lub Excluded Tenancy. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji, w których wynajmowane przez ciebie mieszkanie będziesz miał na wyłączność, a landlord nie mieszka w tym samym lokum. W przypadku, kiedy wynajmujesz pokój w mieszkaniu landlorda, podpiszesz Excluded Tenancy (inaczej Lodger Agreement). Prawa są nadawane głównie przez umowy AST, ponieważ są one najbardziej sprecyzowane w przepisach. Umowy typu Lodger są bardziej dobrowolne i można je układać wspólnie z Landlordem.
Jakie prawa nadaje mi umowa najmu?
Istnieje kilka zasadniczych różnic w zakresie praw, jakie dostaje najemca w zależności od rodzaju umowy. Osoba, która wynajmuje lokal na umowie AST ma praw dużo więcej. Kluczowymi z nich są:
Ochrona przed eksmisją – W przypadku klasycznej umowy AST najemca jest chroniony sądowo przed eksmisją. Landlord nie może wyrzucić go z mieszkania bez nakazu sądu – wtedy popełniłby przestępstwo. Umowa typu Excluded nie chroni przed eksmisją w ogóle, a landlord może usunąć lokatora po określonym przez niego resonable notice, czyli okresie wypowiedzenia;
Depozyt i wymogi formalne – Przy umowie AST zawsze określone są wymogi, takie jak certyfikaty lub określenie miejsca przechowania depozytu, a w przypadku Lodger agreement żadna z tych rzeczy nie musi być określona w umowie (chociaż warto aby była);
Obowiązki właściciela – AST zawiera wymogi wobec Landlorda, takie jak naprawy, zapewnienie bezpieczeństwa oraz regularne przeglądy. W umowie typu lodger, te kwestie zależą bardziej od dobrej woli landlorda;
Prawo do prywatności i użycie lokalu – Osoby wynajmujące całe lokum na mocy umowy AST mają wyłączne prawo do korzystania z lokalu, a właściciel nie może do niego wchodzić bez wcześniejszego uzgodnienia. Osoby wynajmujące tylko pokój w mieszkaniu właściciela, ma dużo mniej prywatności i brak kontroli nad lokalem.
Prawo do wypowiedzenia umowy – To prawo dotyczy bardziej umów AST i jest opcjonalne – jeśli ci na nim zależy, to ty powinieneś zadbać o obecność tzw. break clause w umowie. Taka klauzula upoważni zarówno Ciebie, jak i Landlorda do legalnego wypowiedzenia umowy przed upłynięciem jej terminu (Chociaż zazwyczaj i tak będzie to mogło nastąpić po umownym „minimum”, np. 6 miesięcy).
Obie umowy gwarantują oprócz tego jeszcze kilka dość oczywistych praw, takich jak prawo do godnych warunków mieszkaniowych, prawo do informacji o opłatach oraz prawo do skarg.
Pamiętaj, że umowy zazwyczaj zawierane są na czas określony. Po jego upłynięciu, jeśli nikt nie wypowiedział umowy, umowa zmienia się na taką na czas nieokreślony, czyli tzw. periodic tenancy.
Warunki mieszkaniowe – co zrobić jak zostałeś oszukany?
Dzięki prawom wynikającym z przepisów oraz umowy najmu, masz możliwość szukania pomocy u różnych organów – od lokalnego councilu, przez urząd do spraw ochrony konsumenta (Trading standards), aż do sądów. Każdy jednak wie, że konflikt prawny z Landlordem nie należy do przyjemniejszych. Skutkuje on dużą niechęcią ze strony właściciela i naraża Cię na jeszcze większe zaostrzenie sporu. Sytuacje, w których właściciel mieszkania oszuka najemcę w takim stopniu, że ten od razu składa pozew lub zwraca się o pomoc do organów prawnych są niezwykle rzadkie.
Częściej może zdarzyć się przypadek, w którym po wprowadzeniu wychodzą na jaw drobne niedopatrzenia, np. niepoprawne działanie jakiegoś urządzenia lub brak obiecanego mebla. Wtedy, zanim zastraszysz Landlorda konfliktem na drodze sądowej, postaraj się rozwiązać problem dyplomatycznie – spróbuj dogadać się z właścicielem. Miej na uwadze, że spór w sądzie nie jest nikomu na rękę i Landlord najprawdopodobniej również będzie się starał rozwiązać problem pokojowo. Moją główną radą jest to, abyś pamiętał o dokumentowaniu konwersacji, nawet jeśli były one prowadzone fizycznie. Jeśli ustaliliście coś face to face, sprytnym ruchem będzie napisanie SMS’a np. o treści:
Dziękuję za dzisiejszą rozmowę. Jak ustaliliśmy, do końca tygodnia zajmiesz się naprawą okna. Daj proszę znać, jeśli coś się zmieni.
Taki SMS bez zaprzeczającej odpowiedzi stanowi dowód, że Landlord faktycznie umówił się z tobą na pewne działania. W konwersacji z właścicielem bądź stanowczy – pamiętaj że umowa obejmowała coś, co nie zostało spełnione. Upominaj się i proponuj rozwiązania, nie zapominając przy tym o odpowiedniej uprzejmości i formalności języka, ponieważ sposób w jaki prowadzisz konwersację będzie widoczny w razie potrzeby okazania dowodów w przypadku zaostrzenia konfliktu i przeniesienia go na drogę sądową.
Zadbaj o bezpieczeństwo depozytu
Jeśli przyjdzie ci zawierać umowę do najem mieszkania w UK, będziesz musiał przekazać Landlordowi tzw. Tenancy Deposit, czyli określoną kwotę pieniędzy, służącą jako pewnego rodzaju kaucja. Jeśli z twojej winy coś w mieszkaniu się zepsuje lub będziesz zalegać z czynszem, landlord będzie miał prawo do potrącenia odpowiedniej ilości pieniędzy z depozytu. Na szczęście, w Wielkiej Brytanii ta kwestia jest zawsze ściśle regulowana w przypadku umów AST oraz czasami w przypadku Excluded Tenancy (Lodger), jeśli jest to zapisane w umowie – Ty musisz zadbać o to, aby taka została spisana.
Po otrzymaniu od ciebie depozytu, Landlord ma obowiązek umieścić go w jednym z rządowych systemów ochrony depozytów (TDP) w ciągu 30 dni od otrzymania od ciebie pieniędzy. Jego obowiązkiem jest również wysłać Ci potwierdzenie na piśmie (tzw. prescribed information), które zawiera:
Nazwę i dane systemu TDP;
Warunki jego ochrony;
Zasady zwrotu;
Informację co się stanie, jeśli dojdzie do sporu.
Dopilnuj, abyś dostał takie pismo. Jeśli z jakiegoś powodu Landlord zwleka z jego wysłaniem, spróbuj skontaktować się z nim pisemnie (dzięki temu masz dowód na to, że zwracałeś się do niego w tej sprawie). Jeśli nadal nie otrzymałeś potwierdzenia, możesz złożyć pozew i otrzymać nawet trzykrotność kwoty depozytu jako odszkodowanie – sądy są zazwyczaj bardziej przychylne najemcom.
Jaka jest procedura eksmisyjna?
W Wielkiej Brytanii funkcjonują 2 rodzaje wypowiedzenia umowy:
Za pomocą dokumentu Section 21 notice – eksmisja bez konkretnej przyczyny;
Za pomocą dokumentu Section 8 notice – eksmisja z konkretnego powodu.
Jeśli po określonym czasie najemca się nie wyprowadzi, Landlord skieruje sprawę do sądu.
Section 21 notice
Wypowiedzenie umowy za pomocą dokumentu Section 21 notice sprawia, że Landlord nie musi podawać żadnego powodu do wyrzucenia cię z mieszkania – może to zrobić według własnego uznania, pod warunkiem że okres umowy się skończył. Wymogi prawne do eksmisji na podstawie Section 21 notice to:
Aby dokument mógł być złożony, musi minąć co najmniej 4 miesiące od rozpoczęcia najmu;
Okres wypowiedzenia to minimum 2 miesiące;
Eksmisja nie nastąpi przed zakończeniem okresu sprecyzowanego w umowie najmu.
Dotyczy to umowy bez break clause. W przypadku umów na czas określony, właściciele zazwyczaj składają Section 21 kilka miesięcy przed zakończeniem umowy w taki sposób, aby dzień zakończenia okresu wypowiedzenia przypadał na ten sam termin, w którym umowa się kończy.
Section 8 notice
Dokument Section 8 może być wydany najemcy nie zależnie od czasu trwania umowy. Landlord decyduje się na taki krok, jeśli najemca w dużym stopniu zalega z płatnościami lub narusza inne warunki umowy. Jako najemca możesz otrzymać taki dokument w formie wypełnionego formularza form 3, który będzie zawierał powód wypowiedzenia oraz okres wypowiedzenia wraz z konkretnym terminem. Jeśli uważasz, że jest to bezpodstawne, po prostu nie wyprowadzaj się i czekaj na rozprawę sądową – masz pełne prawo do obrony. Bez nakazu eksmisji wydanego przez sąd, Landlord nie może wyrzucić cię z mieszkania.
Zasady dotyczące podwyżek czynszu
W umowach na czas określony, czynsz nie może być podniesiony, chyba że w umowie zawarta jest tzw. klauzula indeksacyjna. Taki zapis daje właścicielowi prawo do podniesienia czynszu podczas trwania umowy, ale musi jasno określać mechanizm zwiększania tej kwoty. Może to być na przykład określony procent lub naśladowanie wskaźnika inflacji.
Jeśli umowa jest na czas nieokreślony, Landlord ma dwie możliwości:
Zaproponowanie nowej umowy z wyższym czynszem;
lub
Złożyć dokument Section 13 notice.
Dokument Section 13 umożliwia właścicielowi podniesienie czynszu. Przy jego użyciu, Landlord ma obowiązek dać co najmniej miesiąc wypowiedzenia, podczas którego najemca zdecyduje, czy wypowiada umowę, zgadza się na płacenie większego czynszu lub składa odwołanie. Ostatnią opcję stosuje się w przypadku, kiedy najemca uważa, że czynsz jest za wysoki – w przepisach jest wzmianka, że czynsz powinien być „rozsądny i rynkowy”. Takie odwołanie składa się do Rent Assessment Commitee, czyli niezależnego organu, który pomaga rozwiązywać spory między najemcami a landlordami w kwestiach czynszu. Taki trybunał jest upoważniony do wydania wiążącej decyzji.
Gdzie możesz szukać pomocy?
Poniżej wymienimy instytucje, do których można zgłosić się po pomoc:
Lokalny council – Tam należy się zgłaszać głównie w przypadkach zaniedbania prawa do warunków mieszkaniowych i sytuacji, w której Landlord nie chce zająć się naprawą;
Shelter– Jest to organizacja charytatywna, która zajmuje się sprawiedliwością mieszkaniową w Anglii i Szkocji. Oferuje ona bezpłatne porady prawne oraz konsultacje;
Citizens Advice – Ta niezależna instytucja również może doradzić jak zachować się w trudnej sytuacji oraz udzielić porady prawnej;
Rent Assessment Commitee – Tam należy się udać, jeśli uważasz, że wysokość twojego czynszu jest niesprawiedliwa;
Program TDP, w którym jest trzymany twój depozyt – W systemach są opcje rozwiązywania sporów, więc jeśli między tobą a właścicielem jest konflikt dotyczący depozytu, warto jest z nich skorzystać;
Policja – Oczywiście jeśli dochodzi do dużych naruszeń ze strony właściciela, możesz zadzwonić na policję. Chodzi tutaj o przestępstwa typu nękanie lub nachodzenie.
Podsumowanie
Mamy nadzieję, że ten artykuł rozwiał wszystkie Twoje wątpliwości dotyczące wynajmu mieszkania. Pamiętaj, że większość spraw da się załatwić pokojowo, choć czasami zdarzają się właściciele, którzy będą liczyć na to, że nie będziesz mieć odwagi postawić na swoim. Jako najemcę chroni cię prawo, więc nie bój się pilnować swoich należności. Jeśli masz jakieś pytania, zapraszamy do sekcji komentarzy – nasza redakcja zawsze postara się pomóc.
Dobrze wiemy, że zdarzają się sytuacje, kiedy chcemy ubezpieczyć nasze auto, ale nie potrzebujemy długoterminowej polisy. Na szczęście istnieją tymczasowe ubezpieczenia, zastanawiasz się jak i gdzie je kupić? Jeżeli tak, koniecznie przeczytaj dzisiejszy wpis i sprawdź jak zakupić polisę auta na krótszy czas!
Od czasu do czasu otrzymujemy maile lub wiadomości od naszych czytelników, którzy szukają krótkoterminowego ubezpieczenia samochodu w UK. Muszę przyznać, że znalezienie go nie jest łatwe, w związku z czym, dzisiaj postanowiłem napisać artykuł na ten temat. Zacznijmy zatem od wyjaśnienia czy tak właściwie jest tymczasowe ubezpieczenie samochodu:
Tymczasowe ubezpieczenie samochodu (z ang. temporary, short term car insurance) to polisa motoryzacyjna chroniąca kierowcę i jego auto przez okres od 1 godziny do 30 dni.
Tego typu ubezpieczenie, w związku z tym, że jest krótkie, opłacalne jest w konkretnych przypadkach. Część osób kupuje samochody w UK z myślą o ich szybkim eksporcie do Polski. Zakup pełnej polisy w takiej sytuacji raczej mija się z celem i po prostu nie ma sensu. W końcu, potrzebujemy jedynie dojechać do Polski świeżo zakupionym autem. Następnie samochód zostanie przerejestrowany i ubezpieczony w już w Polsce. Tę konkretną polisę często nazywa się ubezpieczeniem zjazdowym z Anglii.
Inny popularny scenariusz, w którym opłacalne jest zakupienie tymczasowego ubezpieczenia, to dojechanie właśnie kupionym samochodem do domu, lub pożyczenie samochodu od znajomych na kilkudniowy wyjazd lub wycieczkę. Jednakże, okoliczności nie mają tutaj tak właściwie znaczenia. W każdej z tych sytuacji potrzebujemy krótkiego ubezpieczenia samochodu na jeden lub kilka dni.
Na szczęście w Wielkiej Brytanii istnieją firmy, które nam pomogą i które oferują klientom ubezpieczenie samochodu w UK na jeden dzień, na jeden tydzień lub nawet na kilka godzin. Oczywiście, takie specjalistyczne polisy motoryzacyjne są droższe niż standardowe. Jednak cena w tym wypadku nie jest najważniejsza. Najistotniejsze jest, aby bezpiecznie i bez łamania prawa dojechać do wybranego miejsca docelowego, w którym będziemy już mogli kupić tańszą, standardową polisę.
Wśród wielu towarzystw ubezpieczeniowych, które oferują tymczasowe polisy samochodów można wymienić między innymi Tempcover i GoShorty. Obwie firmy to wiodący dostawcy ubezpieczeń krótkoterminowych w Wielkiej Brytanii. Od wielu lat specjalizują się one w omawianych przez ze mnie tymczasowych ubezpieczeniach. Zarówno Tempcover, jak i GoShorty współpracują z szerokim panelem ubezpieczycieli i mogą zaoferować szereg konkurencyjnych polis dostosowanych do naszych potrzeb. Oznacza to, że płacimy wyłącznie za czas, w którym auto jest używane.
Zalety zakupu tymczasowego ubezpieczenia w tych firmach:
Obydwie firmy specjalizują się w ubezpieczeniach tymczasowych;
Możemy ubezpieczyć samochód dowolny czas (1 dzień, 2 dni, 1 tydzień, a nawet kilka godzin);
Uzyskujemy dostęp do różnych ofert i możliwość wybrania najkorzystniejszej;
Sprawdzenie wyceny tymczasowego ubezpieczenia jest stosunkowo szybkie, wycena zajmuje zazwyczaj koło 2 minut.
Jednodniowe ubezpieczenie samochodu
Nasi czytelnicy pytają nas często czy mogą ubezpieczyć swój samochód na jeden dzień. Odpowiedź brzmi oczywiście „tak”, z definicji ubezpieczenia powyżej jasno wynika, że możemy ubezpieczyć swoje auto na jeden dzień, a nawet krócej. Najkrótsze ubezpieczenie samochodu trwa jedną godzinę.
Reasumując, jednodniowe ubezpieczenie samochodu jest jak najbardziej możliwe i kilka towarzystw ubezpieczeniowych świadczy taką usługę.
Ubezpieczenie auta w UK na wyjazd do Polski
Niektórzy kierowcy mylą krótkotrwałe ubezpieczenie z ubezpieczeniem auta na wyjazd do Polski czy do innego kraju. Nie do końca jest to ta sama polisa. Standardowe ubezpieczenia motoryzacyjne w UK, które ma każdy kierowca, automatycznie oferują ubezpieczenie typu Third party przy wyjeździe do Polski i innych państw Unii Europejskiej.
Ubezpieczenie auta w UK na wyjazd do Polski
Jeżeli potrzebujemy pełnej polisy Comprehensive lub chcemy upewnić się, że polisa chroni nasze auto przed kradzieżą czy wandalizmem, powinniśmy skontaktować się z towarzystwem ubezpieczeniowym i, ewentualnie, wykupić stosowną opcję. W rzeczywistości, w takiej sytuacji niektóre firmy oferują ubezpieczenie na jeden miesiąc lub kilka tygodni, ale nie jest to zwykłe ubezpieczenie tymczasowe.
To już wszystko na dzisiaj, mam nadzieję, że informacje, które przedstawiłem w tym artykule pomogą Wam w zakupie tymczasowego ubezpieczenia samochodu. Jeżeli chcecie ubezpieczyć vana na kilka dni, przeczytajcie artykuł 1 days van insurance (język angielski). Zachęcam również do skorzystania z sekcji komentarzy, napiszcie, co sądzicie na ten temat. Być może znacie inne firmy oferujące ten typ ubezpieczenia i możecie je polecić innym czytelnikom Smart Polaka.
Jeżeli chcesz dowiedzieć się jak zaoszczędzić na ubezpieczeniu samochodu, koniecznie przeczytaj nasz artykuł, w którym przedstawiamy 10 sposobów na tanią polisę auta w UK!
Wychowanie swojego potomka w Wielkiej Brytanii łączy się z bardzo dużymi kosztami. Jak podaje magazyn The Times, łączny koszt wychowania dziecka do ukończenia 18. roku życia w UK szacuje się na kwotę £223,256. Oczywiście większość rodziców wspiera swoje dzieci także po ukończeniu przez nie 18 lat, co dodatkowo zwiększa koszty. Stworzyliśmy ten artykuł po to, aby uświadomić rodziców o ich możliwościach dotyczących oszczędzania pieniędzy na wychowaniu dziecka, oczywiście bez uszczerbku na jego dobrobycie. Przedstawimy w nim oferowane przez rząd programy wsparcia i dostępne ulgi dla rodziców. Podzielimy się również radami, które mogą pomóc w ograniczeniu niepotrzebnych wydatków związanych z wychowaniem dziecka na wyspach. Dodatkowo, polecamy nasz artykuł o pomocy dla kobiet w ciąży i osób z nowonarodzonymi dziećmi, gdzie można dowiedzieć się więcej o prawach, jakie im przysługują.
Child benefit
Jednym z najważniejszych programów rządowych o którym należy wspomnieć, jest Child Benefit, czyli zasiłek na dziecko. Przysługuje on osobom, które wychowują dzieci poniżej 16 roku życia lub do 20 roku życia, jeśli kontynuuje ono edukację w trybie dziennym. Poziom dochodu rodziców nie ma w tym przypadku znaczenia, jednak jeśli jeden z rodziców zarabia rocznie ponad £60,000, zasiłek ten podlega opodatkowaniu. Działa to na prostej zasadzie: Za każde £100 zarobione przez rodzica ponad progiem £60,000, podatek zwiększa się o 1%. Oznacza to, że rodzic pobierający Child Benefit i zarabiający £60,700, zapłaci 7% podatku. Child Benefit jest wypłacany co 4 tygodnie lub co jeden tydzień, w przypadku samotnego rodzica.
Podanie można złożyć na stronie rządowej znajdującej się pod tym linkiem.
Universal Credit
Universal Credit to główny zasiłek dla mieszkańców Wielkiej Brytanii o niskich dochodach, który powstał stosunkowo niedawno i zastąpił wiele innych zasiłków, takich jak Child Tax Credit czy Working Tax Credit. Warto zapoznać się z Universal Credit w naszym artykule, który szczegółowo go omawia oraz sprawdzić, czy się do niego kwalifikujesz. Jeśli tak, Universal Credit oferuje kilka atrakcyjnych elementów, które mogą pomóc finansowo w wychowaniu dzieci.
Child Element
Rodzic wychowujący dzieci może otrzymać:
£333,33 na pierwsze dziecko urodzone przed 6 kwietnia 2017 roku;
£287.92 na drugie i kolejne dzieci urodzone przed 6 kwietnia 2017 roku;
£287.92 na pierwsze i drugie dziecko urodzone po 6 kwietnia 2017 roku.
Dodatkowo, bez względu na to, czy rodzic pobiera już jakieś zasiłki w ramach Child Element, jeśli jego dziecko jest niepełnosprawne, może otrzymać £156,11 lub £487,58, w zależności od stopnia niepełnosprawności dziecka.
Childcare Element
W ramach Universal Credit, można również otrzymać zwrot do 85% kosztów za opiekę nad dziećmi. Opieka ta musi być sprawowana przez zarejestrowaną osobę lub firmę. Tyczy się to opiekunek, żłobków lub klubów wakacyjnych. Aby zakwalifikować się do Childcare Element, obie osoby (lub jedna w przypadku samotnego rodzica) sprawujące opiekę nad dzieckiem muszą pracować i zarabiać, chyba że jedno z nich nie jest w stanie wykonywać pracy ze względów zdrowotnych. W ramach tego elementu, można otrzymać maksymalnie £1014,63 za jedno dziecko lub £1739,37 za dwójkę lub więcej dzieci. Otrzymanie tego zasiłku działa w ramach zwrotu kosztów, co oznacza, że aby otrzymać pieniądze, należy najpierw zapłacić za opiekę nad dzieckiem
Aby otrzymać ten zasiłek, należy zgłosić koszty opieki nad dzieckiem online, na swoim koncie Universal Credit.
Programy Childcare Choices
Brytyjski rząd oferuje jeszcze kilka programów w ramach Childcare Choices. Jest to jeden system, który łączy w sobie wszystkie obecnie obowiązujące programy wsparcia dla rodzin z dziećmi. Na oficjalnej stronie możemy przeczytać o dwóch dodatkowych programach, jakimi są „wsparcie 15 i 30 godzin” oraz „Opieka wolna od podatku”.
Wsparcie 15 i 30 godzin to program, który zapewnia pokrycie kosztów 15 lub 30 godzin tygodniowo wysokiej jakości opieki nad dziećmi u licencjonowanych opiekunów (Takich można znaleźć na stronie rządowej lub poprosić istniejącego opiekuna o zapisanie się do programu). Działa on tylko w Anglii i jest dostępnych jego kilka wariantów:
15 i 30 godzin opieki dla rodzin pracujących w Anglii z dziećmi w wieku od 4 miesięcy do 9 lat;
15 godzin opieki dla wszystkich rodzin w Anglii z dziećmi w wieku od 3 do 4 lat;
15 godzin wczesnej nauki dla rodzin z dziećmi w wieku 2 lat, otrzymujących dodatkowe formy wsparcia.
Drugim programem jest „Opieka wolna od podatku”. Polega on na tym, że opłaca się usługi u licencjonowanych opiekunów poprzez swoje internetowe konto opieki nad dziećmi, dzięki czemu za każde wpłacone tam £8, rząd doda następne £2. Maksymalnie można otrzymać £500 na 3 miesiące lub £1,000 na 3 miesiące, jeśli dziecko jest niepełnosprawne. Do tego programu nie kwalifikują się osoby otrzymujące Universal Credit.
Darmowe posiłki w szkole i transport
Istnieją również dwa małe i proste programy zapewniające dzieciom bezpłatne posiłki w szkole i darmowy transport szkolny. Można ubiegać się o bezpłatne posiłki dla dziecka, jeśli chodzi ono do klasy zerowej (Reception class), pierwszej lub drugiej oraz spełnia się określone warunki, podane na stronie rządowej (Chodzi głównie o pobieranie innych zasiłków).
Z kolei o bezpłatny transport szkolny można ubiegać się, kiedy:
Dziecko ma mniej niż 8 lat, a szkoła oddalona jest o ponad 2 mile;
Dziecko ma powyżej 8 lat, a szkoła oddalona jest o ponad 3 mile;
Dziecko nie może bezpiecznie przejść do szkoły na piechotę;
Dziecko ma specjalne potrzeby;
Dochód rodziców jest odpowiednio niski.
O taką pomoc można wnioskować w lokalnym urzędzie (local Council)
Inne sposoby na obniżenie kosztów wychowania dziecka
Istnieje również wiele sposobów na obniżenie kosztów wychowania dziecka oprócz programów rządowych. Można łatwo oszczędzać pieniądze w wielu aspektach życia codziennego. Dlatego przygotowaliśmy listę sposobów, o których być może nie pomyślałeś, a stosowanie ich nie pogorszy poziomu życia twojego dziecka i pozwoli ci zaoszczędzić duże sumy.
Kupowanie rzeczy z drugiej ręki. Obecnie istnieje wiele sposobów na kupowanie różnych produktów, które mimo tego że były używane, są w idealnym stanie i nadają się do dalszego z nich korzystania. Tyczy się to zarówno dziecięcych zabawek, jak i ubrań. Platformy internetowe do handlu rzeczami używanymi i sklepy stacjonarne typu Second-hand oferują bardzo szeroki wybór wysokiej jakości produktów, które można kupić za minimalne kwoty. Więcej o kupowaniu używanych ubrań możesz przeczytać w naszym artykule pt. Jak taniej kupić ubrania w UK?
Korzystanie z darmowych rzeczy. Często zamiast kupować nowe przedmioty, warto odwiedzić grupy „freebies” na facebooku, gdzie ludzie oddają różne rzeczy za darmo (np. zabawki). W przypadku książek lepiej jest wypożyczyć je bezpłatnie z biblioteki, niż kupować nowe.
Bezpłatne zajęcia dla dzieci. Zamiast płacić za drogie zajęcia dodatkowe, warto poszukać darmowych alternatyw. Takie są organizowane przez biblioteki, szkoły i kościoły.
Wypożyczanie zamiast kupowania. Niektóre rzeczy (np. sprzęt dla niemowląt) są potrzebne tylko na krótki czas, więc można je tanio wypożyczyć w bibliotekach zabawek lub od innych rodziców.
Po moim wcześniejszym tekście o łatwym sposobie na uniknięcie płacenia za TV licence pojawiło się kilka maili i komentarzy od osób, które chcą „wypisać się z płacenia TV licence”, ale nie wiedzą jak. Nie ma w tym nic trudnego, w związku z tym, w dzisiejszym wpisie przedstawię szczegółowe instrukcje jak to zrobić. Dlatego też, jeżeli interesuje Cię ten temat, koniecznie przeczytaj ten wpis do końca!
Jak zrezygnować z TV licence w UK
Zanim przejdziemy do sedna sprawy, krótka informacja. W myśl obowiązującego obecnie (luty 2025) prawa, TV licence muszą płacić wszystkie osoby, które oglądają lub nagrywają programy telewizyjne na żywo lub oglądają produkcje BBC (bez względu czy na żywo czy nie).
„Na żywo” oznacza tutaj w trakcie emisji i nie ma żadnego znaczenia w jaki sposób je oglądamy (na telewizorze, laptopie, tablecie, telefonie, konsoli do gier, itp.), ani jakiego rodzaju są to programy (brytyjska telewizja, polskie programy za pośrednictwem anteny satelitarnej czy streamowane w internecie). Jeżeli oglądamy lub nagrywamy jakikolwiek program w tym samym czasie gdy jest emitowany, to naszym obowiązkiem jest płacenie TV licence.
Jednakże, już dobrych parę lat temu, pojawiła się nowa możliwość oglądania programów telewizyjnych. Zamiast oglądać je na żywo, możemy odtworzyć je z opóźnieniem za pośrednictwem aplikacji i stron internetowych. Najbardziej znane to ITV Player i 4OD. Ponadto, co chyba jest oczywiste, nie musimy również płacić TV licence, jeżeli korzystamy z dowolnych serwisów streamingowych na przykład takich jak: Netflix czy Amazon Prime Video.
W związku z tym, jeżeli nie zależy Ci tak bardzo na czasie, to znaczy nie masz potrzeby oglądania ulubionych programów zawsze na żywo i nie przeszkadza Ci to, żeby oglądać je z pewnym opóźnieniem (np. jeden dzień po emisji w telewizji), to nie ma sensu nadal opłacać TV licence. Przejdźmy zatem do tego, jak to zrobić:
Jeżeli więc nie zależy Ci na czasie i możesz oglądać ulubione programy z pewnym opóźnieniem, np. jeden dzień po emisji, to chyba nie ma sensu nadal opłacać licencji. Oto jak to zrobić w kilku krokach.
Po wejściu na wskazaną stronę klikamy w przycisk Home address (zakładam, że nie jesteś studentem ani nie opłacasz licencji w miejscu pracy, jeżeli tak to wybierz Student lub Business address). Uzupełniamy pola Title (tytuł), Initial (inicjał) i Last/Family name (nazwisko). Wpisujemy swój adres mailowy i telefon. Następnie zaznaczamy opcję „Declare or reconfirm that you don’t need a TV Licence” (poinformuj lub potwierdź że nie potrzebujesz licencji) oraz informujemy, czy ktoś mieszka pod tym adresem (zaznaczona opcja oznacza że tak) i klikamy w przycisk „Continue” u dołu strony.
Jak zrezygnować z TV licence w UK – Krok 1
Krok 2: Wpisujemy adres nieruchomości
Aby to zrobić należy uzupełnić dwa pola: Property name or number (numer lub nazwa nieruchomości) oraz Postcode (kod pocztowy). Klikamy w przycisk Find address i wybieramy nieruchomość z listy. Jeżeli popełniliśmy błąd, to możemy go jeszcze poprawić. Jeśli wszystko jest w porządku, klikamy w przycisk „Continue„.
Jak zrezygnować z TV licence w UK – Krok 2
Krok 3: Określamy dlaczego nie potrzebujemy licencji
Na kolejnej podstronie musimy poinformować dlaczego nie potrzebujemy TV licence. Musimy zaznaczyć wszystkie opcje, ponieważ jedynie wtedy będziemy mogli zrezygnować z licencji. Deklarujemy więc, że nie oglądamy, żadnych programów na żywo korzystając z anten i telewizji kablowej, programów streamowanych na żywo z internetu. Informujemy również, że nie oglądamy na żywo żadnych programów sportowych czy muzycznych, nawet takich, które są emitowane spoza UK.
Następnie wpisujemy datę do kiedy nie zamierzamy oglądać telewizji (maksymalnie 2 lata od dzisiejszej daty, później możemy to przedłużyć) lub klikamy w link „I have no such plans to watch or record TV„. Ostatnią opcja, którą musimy zaznaczyć mówi o głównym powodzie, dla którego nie potrzebujemy licencji. W moim wypadku było to „I only watch catch up or on demand programs via a TV„. Oznacza to, że streamuję programy za pośrednictwem telewizora, ale już po ich emisji. Każdy oczywiście zaznacza swój powód (np. ktoś w ogóle nie ma telewizora i ogląda tylko i wyłącznie Netflixa na laptopie, itp). Po zaznaczeniu stosownej opcji klikamy w przycisk „Continue„.
Jak zrezygnować z TV licence w UK – Krok 3
Krok 4: Wysyłamy zgłoszenie
W kroku ostatnim możemy wysłać zgłoszenie klikając w przycisk „Submit„. Jeżeli nie jesteśmy pewni czy wszystkie dane są poprawne, możemy wrócić do wcześniejszych części formularza korzystając z przycisku „Back„. Jeśli jednak wszystko jest OK, klikamy w „Submit” i wysyłamy zgłoszenie. To właściwie koniec, po kliknięciu TV licence zostanie przerwana, a my unikniemy dalszych opłat i zaoszczędzimy w każdym roku £169.50 :)
Jak zrezygnować z TV licence w UK – Krok 4
To by było na tyle w dzisiejszym artykule, mam nadzieję, że informacje, które w nim przedstawiłem pomogą Wam w rezygnacji z TC licence w UK. Na koniec krótkie ostrzeżenie: za oglądanie lub nagrywanie telewizji na żywo bez licencji można zapłacić karę do £1,000, także po wysłaniu formularza lepiej tego nie robić. Gdybyśmy zmienili zdanie i chcieli oglądać telewizję w przyszłości, to nie ma problemu, musimy jedynie poinformować o tym fakcie TV licensing i ponownie zacząć opłacać licencję.
Korzystając z okazji, jeżeli jednak mamy licencję i chcemy oglądać telwizję, w tym artykule opisujemy kilka opcji pozwalających na oglądanie polskiej telewizji online za darmo.